زام بی - جلد دوم(زیرزمین)

داستان پس از پایان شوکه‌کننده جلد اول آغاز می‌شود؛ جایی که بی اسمیت، شخصیت اصلی، بیدار می‌شود و درمی‌یابد که نمرده، بلکه به نوعی زامبی «احیاشده» تبدیل شده است. او برخلاف زامبی‌های عادی هنوز آگاهی، حافظه و قدرت تفکر خود را حفظ کرده و همین ویژگی او را در موقعیتی بسیار پیچیده قرار می‌دهد. بی در یک تأسیسات نظامی و علمی زیرزمینی گرفتار است؛ محیطی امنیتی، بسته و خفقان‌آور که هم از نظر فیزیکی و هم از نظر روانی حس زندان و آزمایشگاه را همزمان منتقل می‌کند. این فضای زیرزمینی صرفا پس‌زمینه داستان نیست، بلکه عنصری اساسی در ساختن تنش است. تونل‌ها، اتاق‌های ایزوله، قوانین سخت‌گیرانه و نبود افق بیرونی، همگی احساسی از محاصره و بی‌پناهی می‌آفرینند که بر اضطراب خواننده می‌افزاید. در این مکان، بی با نوجوانان زامبی دیگری روبه‌رو می‌شود که مانند او «احیاشده» هستند. اما خیلی زود حقیقتی دهشتناک آشکار می‌شود: اگر آن‌ها به طور منظم از مغز انسان تغذیه نکنند، عقل و هویت خود را از دست می‌دهند و به زامبی‌های کاملا درنده و بی‌فکر، یعنی همان «روهدها»، بدل می‌شوند. این کشف، هسته اخلاقی رمان را شکل می‌دهد. دارن شان شخصیت اصلی‌اش را در برابر دوراهی‌ای قرار می‌دهد که هیچ پاسخ پاک و بی‌هزینه‌ای ندارد: برای حفظ آگاهی و انسانیت خود، باید دست به عملی زد که دقیقا با معیارهای انسانی ناسازگار است.